De netwerkmetafoor is bijzonder krachtig. Ze houdt de belofte in van een oneindige verzameling plaatsen die allemaal met elkaar verbonden zijn, een belofte die zowel refereert aan technische ontwikkelingen als het internet, als aan allerlei vage filosofische stromingen die we met New Age kunnen aanduiden. De metafoor geeft aanleiding tot bijzonder open structuren, waarin teksten uiteindelijk nooit tot afronding komen.
De metafoor werkt ook een zekere nivellering in de hand. Omdat het in een hypertext gemakkelijk is van de ene naar de andere plaats te springen, krijgen al die plaatsen ook min of meer dezelfde status. Hoewel dit spannende effecten op kan leveren (het naast elkaar zetten van hoge en lage cultuur, serieuze informatie en amusement, etc.) heeft het als nadeel dat de lezer zich wat verloren voelt tussen alle informatie en hij zich vaak door een brij van indifferente links moet worstelen voor hij weer een krent in de pap vindt.
In fictionele hypertexten blijkt de netwerkmetafoor vaak te leiden tot lang uitgesponnen teksten spelend op onduidelijke plaatsen op onbekende tijdstippen. De meeste fictionele hypertexten zijn dan ook plotloos en verleiden de lezer slechts zelden meer dan een klein aantal links te bezoeken.