Verknipt schrijver. Bizar en grotendeels onbegrijpelijk oeuvre. Vermoordde zijn vrouw, wat hem veel sympathie bij de avant-garde opleverde.
Onder liefhebbers van Perk staat de correspondentie van hun held met William Burroughs bekend als de grote catastrofe. Er zijn weinigen met wie Perk zoveel brieven heeft gewisseld als met Burroughs. Perk zelf maakt in een brief aan Pynchon melding van enkele honderden brieven. Van deze brieven zijn slechts een veertiental snippers bewaard gebleven. Burroughs bizarre gewoonte dingen van waarde te vernietigen heeft de wereld een schat aan informatie ontnomen. Uit de bewaard gebleven fragmenten blijkt dat Perk niet eerder tegen iemand zo duidelijk zijn gevoelens omtrent zij grote Liefde deed blijken. Om een of andere reden voelde hij zich verwant met Burroughs, die per ongeluk zijn vrouw doodschoot toen hij een appel van haar hoofd wilde wegblazen met een .45. Ik citeer hier volledig de veertien teruggevonden fragmenten:
...kunt u het me niet duidelijker zeggen. U bent toch zeker niet van steen. Ik zou u wel willen uithakken uit de rots waarin u zich verbergt....
...in alle stilte komt ze tot me. In mijn dromen staat ze voor me, maar ze brengt me niet langer in verwarring...
...zo goed als u weet ik dat het niet het toeval is dat ons vrijheid biedt, maar de geheime, eeuwige regels die de taal en de herinnering....
...zelfs toen het toeval u in het noodlot stortte moet u geweten hebben dat het onafwendbaar was. Een goed man aanvaard zijn lot, maar houdt niet op zijn hoofd te breken over de wetten die dat noodlot onder....
...pen maar een schaar. U bent waarlijk geniaal. Een artiest op het scherpst....
...dat u mij verwondde neem ik u niet kwalijk, u werd wat onvoorzichtig en, hoe goed u ook met uw instrument om kunt gaan, wie niet bij zinnen is...
...zou zich meer in acht moeten nemen. Uw schaar is scherp, maar uw geest is bot...
...meerdere. Alleen al het feit dat ik u geen oorvijg verkoop, stelt mij oneindig...
...lang was ik zo in mijn verdriet opgesloten. Uw agressie jegens mij kan ik slechts opvatten als een uit datzelfde gevoel voortkomende radeloosheid....
...ik popel om krachtig op u te schieten, dat kan ik u wel vertellen...
...u weer in goede doen te vinden. Een gejubel brak uit mij en ik steeg tot hoogten die me deden duizelen...
...schreiend lag u gisteren aan mijn borst en hoewel ik een man ben die het emotionele equilibrium niet wil schenden...
...voetje voor voetje nadert ze. Het is dezelfde droom, maar steeds een andere gedaante...
...roept u maar! Ik ben zo uitgelaten dat ik wel zou kunnen zingen. Door uw toedoen heb ik haar teruggevonden...
William Burroughs maakte slechts één opmerking over Perk in zijn gehele oeuvre. Het is weggestopt in brief aan een nederlandse vertaler:
Ik heb slechts één van uw landgenoten gekend en om u eerlijk de waarheid te zeggen dat is me meer dan genoeg. Ik heb niets tegen uw windmolens en klompen. Een stukje kaas mag ik graag eten, hoewel het te denken geeft als 's-lands grootste culinaire vinding niet door mensen, maar door schimmels wordt geproduceerd. Ach, de Nederlanders waren altijd al goed in anderen voor zich te laten werken. Nee, het probleem is dat ik geloof dat mijn werk in uw taal niet tot zijn recht zal komen. Als ik nog denk aan de avonden die ik gedwongen door mijn zwaar beproefde beleefdheid met P. heb moeten doorbrengen komt zijn tongval mij weer voor de geest. Een enkele keer las hij me voor in zijn moedertaal (die ook de uwe is, waarvoor mijn medeleven). De taal kwam me modderig voor, alsof iedere emotie naar binnen werd gezogen. Ze bleef half plakken in zijn mond en het scheen me toe dat het hem soms fysiek te veel was zijn tong rond de woorden te krijgen. God weet dat ik ver heen ben geweest, maar nooit zo ver als Nederland.