Het nieuwe album van Nine Inch Nails, Fragile slaagt er niet in boven het niveau van zijn voorgangers uit te komen. Het was een tijdje stil rond de band, een periode waarin de verwachtingen natuurlijk hooggespannen raakten. Deze verwachtingen worden niet ingelost. Fragile staat vol met nummers die verdacht bekend klinken, al zijn ze gloednieuw. En wat erger is, deze nummers lijden aan het syndroom waar hun eerdere muziek tegenwoordig ook aan lijdt: ze klinken een beetje gedateerd. Was een paar jaar geleden de Weltschmertz van Trent Reznor nog te behappen door de stevige portie rauwe gitaarsamples, de smerige stukjes noise en dissonanten, tegenwoordig weet elke band waar NIN de mosterd haalt en worden we doodgegooid met deze sound. En aangezien het Nine Inch Nails ten ene male ontbreekt aan enige ironie, wordt de boodschap (''de wereld is kut, ik haat mezelf''), hoe gemeend misschien ook, onverteerbaar. Jammer jammer jammer. Daar gaat weer een van mijn oude idolen de prullenmand in.

  (FrankS / 1999-10-04 17:24:18)

[terug]