Met enige reserve toog ik gisteravond naar de 013 voor het concert van Zita Swoon. De muziek van Zita Swoon doet aan die van een nuchtere Tom Waits denken: rijk, ruig, poëtisch en emotioneel, vol met texturen en knipogen, maar zonder dat leversmaakje waar ik persoonlijk op afknap. Muziek die het best tot zijn recht komt gespeeld vanaf een podium achter in een Belgische kroeg. Dit suggereert dat de grote zaal van de 013 eigenlijk te groot voor ze zou zijn.

Niets bleek minder waar. Vanaf het moment dat Zita Swoon opkwam, knetterde de electriciteit van de planken. Zonder enige moeite nam de band enorme podium in beslag, en in plaats van te proberen de intieme kroegsfeer te creëren waarvoor hun muziek gemaakt lijkt, gooide ze een extra schepje rock'n'roll en theater op de arrangementen, en bleken al die wonderlijke, complexe liedjes opeens uitstekend te werken voor een duizendkoppig publiek. Dit maakte meteen duidelijk hoe muzikaal deze band eigenlijk is. De rest van het concert bevestigde deze indruk alleen maar. Zita Swoon heeft de gewoonte liedjes continu te her-arrangeren, en het eigenaardige is dat de nieuwe arrangementen even goed werken als de originele. De enige uitzondering was hun hitje Disco, dat obligaat voor de eerste, ''officiële'' toegift bewaard werd, en waar de groep voor het eerst die avond uit de bocht vloog met al die knipperende lampjes en dat rare deuntje dat eigenlijk niet zo bij ze past. De tweede, al dan niet spontane toegift maakte alles weer goed: deze bestond uit een hilarische deconstructie van hun eigen ''Ragdoll Blues'', doorsneden met stukjes Tom Waits, Lou Reed en Bruce Spingsteen. Al met al een uitstekend concert, dat iedereen met een goed gevoel het weekeinde instuurde.

  (FrankS / 1999-10-16 17:35:04)

[terug]