Al weken verheugden we ons op het concert van Pavement in 013. Het beloofde dan ook indrukwekkend te worden, met behalve Daryll-Ann ook Golden Retriever in het voorprogramma. Het was zo'n concert waar je niet niet geweest kon zijn, en dit werd me ten volle duidelijk toen ik afgelopen dinsdagavond de grote zaal betrad. Er hing een bijna feestelijke stemming. Iedereen die zich een beetje hip voelde was er, iedereens vrienden waren er, iedereens ex was er. Het was de social event van het jaar. Op het podium speelde Golden Retriever vreemde, compacte gitaarliedjes omlijst met maffe synthesizerdeuntjes. De zanger leek op Elvis Costello en de teksten sloegen nergens op. Het publiek stond er ontspannen bij, of zat in afwachting van meer spectakel wat op de trappen. Hagar was er, lang niet gezien. Evelien rende heen en weer tussen Claudia en Antoine en Remco, die het geluid van Pavement doet. Pim wees Reineke aan die hem ostentatief negeerde omdat ze met Erik was, Kees draaide een joint waar we allemaal heel blij van werden, iedereen kocht bier voor iedereen, het geld stuiterde de trappen af. Ondertussen stond Daryll-Ann te spelen, statisch, serieus en geconcentreerd, ondergeschikt aan hun eigen muziek. Sommige nummers waren goed, sommige niet. Het deerde ons niet. Ik sprak met een vriend van Pim over het legendarische Sonic Youth concert in Eindhoven, jaren geleden tijdens de Dirty tour, waar Pavement in het voorprogramma stond en waar de drummer die naderhand vervangen is rauwe rode kool aan het publiek uitdeelde en op zijn hoofd ging staan. Dat waren nog eens tijden, weet je nog?

Pavement kwam op, chaotisch en familiaar, grappen tappend. ''This speaker makes my voice sound nerdy...'' ''Your voice is nerdy, Stephen'' Haha, wat een leut. De alcohol en de spoetnik deden hun werk, Pavement even zo, en omzwachtelde ons met hun tegendraadse nummers. Simpele traditionele nummers waarin de opmerkelijkste vondsten melodieus van aard waren. Een vederlichte hand van Winnie op mijn schouder. Onnozel, roepend gevoerd gesprek over watermannen, en over lang en dun zijn, en of we samen een rondje zouden geven. Nog maar een rondje gehaald en nog maar een jointje gebouwd. Er deed een gerucht de ronde dat een van de bands vanavond nog in de Cul du Sac op zou treden. Maar, sssst, niet verder vertellen, alleen voor intimi. Hebe stond ongenaakbaar en blond als een Germaanse godin wat verderop en ik vroeg me af of ik een praatje zou gaan maken. Pavement speelde zich ginnegappend door de set heen. Iedereen was content met zichzelf en de band en, waarom ook niet, de ganse wereld. Pavement gaf een toegift die al op de playlist stond, en verdween met een laatste geintje, zwaaiend, zwetend, lurkend aan waterflessen.

De Cul stroomde langzaam vol. Achterin stond een drumstel en een microfoon. Er werd opgetogen gepraat, hartstochtelijk gedronken en gerookt. Iedereen raakte elkaar aan, Paul draaide plaatjes, coole Belgische bandjes bij de Belgische biertjes, ik buurtte wat met Ferdinand, en met Jakub, en met Maartje, die mijn kleren fatsoeneerde alsof we nog steeds een stel waren. Golden Retriever kwam binnen, synthesizers onder de arm, betrad het geïmproviseerde podium en begon te spelen. Ik papte aan met een lange beweeglijke Australische, bietste filtersigaretten en gaf haar een drankje. In de intimiteit van de kroeg kwam de muziek van Golden Retriever beter tot zijn recht dan in 013 eerder op de avond, maar helemaal zeker weten deed ik het niet; ik was dronken, net als iedereen. Kees drumde het laatste nummertje mee, Maartje ging aan de bar zitten met de zanger. Meer bier, meer wodka, meer genever. De muren, de bar, de zwetende glimlachtende gezichten: alles glom en plakte van mierzoete tevredenheid. Iedereen was lief. Iedereen was hip. Het deed gewoon pijn aan mijn tanden. Dit was een kefgoeie avond.

  (FrankS / 1999-11-21 20:44:35)

[terug]